 |
||
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Symboliek
Aan het einde van de vijfde gang wacht het centrum.
De kleur van de gang is roze.
We hebben de zeven gangen gelopen en van alles meegemaakt. Het is nu tijd om te genieten van de ruimte en rust in het centrum voordat de terugreis wordt aanvaard. Want we zijn eigenlijk pas op de helft.
De symboliek van het labyrint
Bij Expressie als proces is het labyrint geďntroduceerd en bij iedere gang is zijn betekenis toegelicht.
De gebruikte vorm van het labyrint is al minstens 3500 jaar bekend en heeft door de eeuwen heen mensen ondersteund in allerlei overgangsrituelen. Om de overgang van seizoenen of levensfasen te markeren, om persoonlijke ervaringen te verwerken, als hulpmiddel bij verstilling en gebed.
De grondgedachte is dat je bij de ingaande beweging, naar het centrum toe, uitgenodigd wordt om belemmeringen los te laten.
De beweging door de gangen illustreert dat: het pad brengt je afwisselend hemelsbreed dichterbij het centrum, en leidt je er vervolgens weer vandaan.
Je wordt in je behoefte om naar het centrum te gaan als het ware vertraagd, uitgerekt en uitgedaagd om ballast af te werpen, zodat je lichter in het centrum kan aankomen.
Na allerlei ervaringen kom je in het centrum aan. Bij sommige labyrinten is daar een spiegel aangebracht, als metafoor voor de betekenis dat je in het labyrint jezelf tegenkomt. Het verhaal van de Minotaurus, die in het labyrint van Kreta was opgesloten (wat eigenlijk een doolhof was), verwijst in de Jungiaanse visie naar de ontmoeting met je schaduwpersoonlijkheid, je 'donkere' kant. Door je ervaringen onderweg ben je in staat om die ontmoeting betekenis te geven.
In de beleving van vele labyrintgangers ontvang je in het centrum van het labyrint (een soort) verlichting en ervaar je rust en ontspanning als na een spannende ontknoping.
Genieten van excellente expressie
Xi zijn is topsport. Je bent geruime tijd bezig om naar een hoogtepunt toe te werken. Maar die 'training' vooraf is op zich ook al interessant.
En dan is er een uitvoering, een wedstrijd, een presentatie, de afronding van een discussiestuk, een ingewikkeld gesprek of een complexe vergadering, de laatste hand aan een werkstuk.
De opwinding voor wat er gaat gebeuren, ongeacht de uitkomst. Alles uit de kast halen en nog een schepje er boven op.
Een intense ervaring.
Nu is het tijd voor ontspanning, voor recuperatie, voor uithijgen, voor heldenverhalen en voor een diepe acceptatie van het resultaat.
Ook een intense ervaring en niet altijd gemakkelijk. Het is als in de spiegel kijken: ben je tevreden met jezelf?
Perfectionisme en excellentie
Daar blijkt het onderscheid tussen perfectionisme en streven naar excellentie.
De perfectionist kan alleen maar teleurgesteld zijn. Er ging toch nog van alles mis, het was niet perfect.
Zijn emotie is woede verbijten, wonden likken en zo snel mogelijk een nieuwe poging, harder trainen vooraf, misschien wel een nieuwe trainer. Want als de oorzaak van het kennelijke falen buiten jezelf kan worden gelegd, doet hij minder pijn.
De kunst bij het streven naar excellentie is voor dat moment accepteren wat is. Je hebt alles gedaan wat op dat moment mogelijk was. Je kan er natuurlijk wel even goed de pest in hebben, dat je ondanks de fantastische race op het laatst net te kort kwam. Soms weet je dat er een gelegenheid tot revanche komt. En anders is het een proces van loslaten.
Hoe dan ook: in het centrum is het tijd voor nagenieten, voor een rituele bevestiging voor jezelf tot waar je gekomen bent en voor rust.
Daarna komt pas de tijd voor de terugweg, het labyrint uit, de tijd voor onderhoud.